Net teruggekomen van een, in mijn ogen, welverdiende vakantie werd ook ik geconfronteerd met een overvolle inbox. Ik probeer dan altijd binnen een paar dagen weer helemaal 'bij' te zijn. Voor zover je in deze tijd nog 'bij' kunt zijn natuurlijk.
Wat mij deze keer opviel was het grote aantal mails dat betrekking had op nieuwe projecten en nieuwe klanten. De afgelopen anderhalf jaar hoorden we vooral verhalen uit de markt dat budgetten werden gekort, projecten afgeblazen en dat bedrijven zelfs helemaal stopten met het (laten) produceren van audiovisuele produkties. Nu was de teneur anders. Men was bezig om voorstellen uit te werken, nieuwe produktie methoden te testen en vooral om efficienter te produceren. De markt vraagt om manieren om te communiceren tegen aanvaardbare tarieven. Tarieven die passen bij de realiteit dat iedere euro niet alleen slechts één keer maar ook veel moeizamer wordt uitgegeven.
Bij het bellen van deze klanten bleek dat men druk bezig was om naast de standaard vorm van geld verdienen, het produceren van een video tegen een vergoeding, ook zocht naar alternatieve inkomstenbronnen. Eén van de buzz words: youtube monetization.
Youtube biedt de uploaders van video de mogelijkheid om voorafgaand aan de video, of zelfs over de video heen, advertenties te plaatsen waarbij een deel van de opbrengst naar de uploader van de video gaat. Op deze manier kun je dus extra inkomsten genereren met je video waardoor het mogelijk is om de produktiekosten voor de opdrachtgever laag te houden. In theorie is het zelfs mogelijk dat de uploader van de video een aanzienlijke inkomstenbron aanboort op het moment dat de video populair wordt.
Youtube gaat zich hiermee meer en meer als een leverancier van miljoenen TV kanalen profileren. Iedereen kan immers zijn eigen TV kanaal opzetten. Het enige dat je moet doen is zorgen dat er video's op je kanaal vertoond worden en dat er naar je video's gekeken wordt. Youtube zorgt voor de advertentieverkoop en de plaatsing ervan.
In de toekomst zou het zelfs zo kunnen zijn dat AV producenten niet eens meer in opdracht van een klant werken. Waarom zou ik niet een mooie video maken over de nieuwe 3D LED TV van Philips met Ambi Light waarin ik uitleg hoe je de TV moet instellen, vertel over de handige features en ik trouble shooting hulp bied? Philips betaalt me dan wel niet voor het maken van de video, dat doet Youtube wel. Miljoenen mensen kunnen hulp gebruiken met het instellen van die TV en als die mijn video op Youtube weten te vinden zullen ze die ook gaan bekijken en levert mij dat geld op. Misschien wel meer geld dan dat Philips ooit had willen betalen als ik die video in opdracht had geproduceerd.
Voor de traditionele AV producenten waarschijnlijk een nachtmerrie en de wereld op z'n kop. Voor anderen een kans die voor het grijpen ligt.
woensdag 24 oktober 2012
vrijdag 17 augustus 2012
De Persgroep bedrijfsfilm
De zomermaanden zijn altijd de beste maanden voor nieuws dat anders nooit voorpagina, homepage, facebook of twitter zou halen. Ontsnapte boa constrictors, loslopende poema's op de veluwe en krokodillen in het Amsterdamse Vondelpark. Bij gebrek aan echt belangrijke ontwikkelingen stort het journaille zich op....., ja op wat eigenlijk? Zelfs de Persgroep kon zich in augustus niet onttrekken aan de status van loslopende poema. Wat bleek? De Persgroep had een bedrijfsfilm laten maken. Op zich geen breaking news zou je zeggen, dat doen bedrijven wel vaker. Het verschil zat hem echter in het feit dat er een nogal, op z'n zachtst gezegd, opmerkelijke soundtrack bij de film zit.
De hele film duurt ruim 4(!) minuten, heeft geen voice-over of captions en zou gedragen moeten worden door de muziek. Men heeft gekozen voor de klassieker 'I Can See Clearly Now" van Johhny Nash. Er is een speciale uitvoering gemaakt met Nederlandse tekst zodat de titel nu 'Ik Sla Mijn Ogen Op' is geworden en door het arrangement kan het liedje zo gebruikt worden in een of andere musical. Vier minuten lang worden we geconfronteerd met medewerkers van de Persgroep die 'hun ogen opslaan'. Snel na het uitbrengen van deze video op internet verscheen er een stukje op GeenStijl met als kop: 'OMFG! Persgroep maakt bedrijfsvideo'. En dan gaat het snel. De link naar de video werd op twitter en facebook uitgedeeld als ware het pepernoten op 5 december. Iedereen was het erover eens. Dit is een hele slechte bedrijfsfilm.. Bij allmusic.nl vonden we deze bedrijfsfilm aanleiding voor een experimentje. Wat gebeurt er als je de hele film ongewijzigd laat en uitsluitend de muziek vervangt? Uiteraard zou het nodig zijn om de hele film aan te pakken (en in te korten, want lieve help wat is het traag en duurt het lang...) maar wat voor invloed heeft nieuwe muziek? Vlak nadat we de video met nieuwe muziek op Youtube hadden gezet besloot de Persgroep, kennelijk geschrokken van alle reacties, om de oorspronkelijk video te verwijderen. Omdat wij toch graag willen laten zien (en vooral horen) wat muziek doet hebben wij de oorspronkelijke film weer op Youtube gezet. Ga naar Youtube om deze te bekijken. In de beschrijving eronder staat een link naar dezelfde video maar dan met nieuwe muziek. Kijk en luister en laat je reactie achter! We zijn benieuwd naar wat je ervan vindt. Het plaatsen van de originele film hebben we zonder toestemming van de Persgroep gedaan. Dat zullen ze ongetwijfeld vervelend vinden.Ik reken erop dat in het kader van vrije nieuwsgaring/vrijheid van meningsuiting/journalistieke vrijheid van een columnist er geen juridische acties zullen volgen. Als er één bedrijf is die dat zou moeten respecteren dan is het de Persgroep wel. De film is ook niet geplaatst om ze te sarren. Het is geplaatst 'for the love of music'. Ik krijg niet vaak de kans om te laten zien hoe belangrijk muziek is.
De hele film duurt ruim 4(!) minuten, heeft geen voice-over of captions en zou gedragen moeten worden door de muziek. Men heeft gekozen voor de klassieker 'I Can See Clearly Now" van Johhny Nash. Er is een speciale uitvoering gemaakt met Nederlandse tekst zodat de titel nu 'Ik Sla Mijn Ogen Op' is geworden en door het arrangement kan het liedje zo gebruikt worden in een of andere musical. Vier minuten lang worden we geconfronteerd met medewerkers van de Persgroep die 'hun ogen opslaan'. Snel na het uitbrengen van deze video op internet verscheen er een stukje op GeenStijl met als kop: 'OMFG! Persgroep maakt bedrijfsvideo'. En dan gaat het snel. De link naar de video werd op twitter en facebook uitgedeeld als ware het pepernoten op 5 december. Iedereen was het erover eens. Dit is een hele slechte bedrijfsfilm.. Bij allmusic.nl vonden we deze bedrijfsfilm aanleiding voor een experimentje. Wat gebeurt er als je de hele film ongewijzigd laat en uitsluitend de muziek vervangt? Uiteraard zou het nodig zijn om de hele film aan te pakken (en in te korten, want lieve help wat is het traag en duurt het lang...) maar wat voor invloed heeft nieuwe muziek? Vlak nadat we de video met nieuwe muziek op Youtube hadden gezet besloot de Persgroep, kennelijk geschrokken van alle reacties, om de oorspronkelijk video te verwijderen. Omdat wij toch graag willen laten zien (en vooral horen) wat muziek doet hebben wij de oorspronkelijke film weer op Youtube gezet. Ga naar Youtube om deze te bekijken. In de beschrijving eronder staat een link naar dezelfde video maar dan met nieuwe muziek. Kijk en luister en laat je reactie achter! We zijn benieuwd naar wat je ervan vindt. Het plaatsen van de originele film hebben we zonder toestemming van de Persgroep gedaan. Dat zullen ze ongetwijfeld vervelend vinden.Ik reken erop dat in het kader van vrije nieuwsgaring/vrijheid van meningsuiting/journalistieke vrijheid van een columnist er geen juridische acties zullen volgen. Als er één bedrijf is die dat zou moeten respecteren dan is het de Persgroep wel. De film is ook niet geplaatst om ze te sarren. Het is geplaatst 'for the love of music'. Ik krijg niet vaak de kans om te laten zien hoe belangrijk muziek is.
dinsdag 3 juli 2012
Three Ingredients or Less
Hoeveel instrumenten heb je nodig om goeie muziek te maken? Ik geef toe; deze openingszin klinkt als het begin van een flauwe, versleten mop maar is serieus bedoeld. Werd in het verleden de library muziek van voornamelijk Amerikaanse origine nog wel eens ervaren als overdreven, tegenwoordig kennen ook de Amerikaanse labels het adagium: Less is More. Dus geen overdreven strijkers partijen, blazers die je voice-over het water uitblazen of andere overdreven in your face arrangementen.
Three Ingredients or Less is een initiatief van het label The License Lab. Dit sub label, de naam zegt het al, kent louter muziek waarbij slechts drie instrumenten of minder gebruikt worden. En wat dan duidelijk wordt is dat een goeie kok niet veel nodig heeft om te koken. Het begint met passie, gevolgd door echte instrumenten en afgemaakt met een mooie opname techniek. Het resultaat is een verzameling muziek die bij juist gebruik niet of nauwelijks aanwezig is maar je verhaal zoveel kracht bij zet dat je niet hoeft te schreeuwen om gehoord te hoeven worden.
Voeg daaraan toe dat de founders van dit label, Dennis Dunn en Daniel Holter, niet alleen hun sporen al ruim verdiend hebben bij andere labels maar ook The License Lab op een bijzondere manier in de markt zetten. Video's op youtube, een frisse manier van het omgaan met hun logo en een geweldige Goodie Box voor nieuwe klanten. Deze Goodie Box (alleen voor USA klanten helaas!) krijg je toegestuurd als je klant wordt bij The License Lab. Per Fedex wordt er een flinke doos op je bureau gezet met daarin notepads, T-shirts, pennen, lan yards, pepermuntjes, een flinke size coffee mug en een plectrum. Op alle producten staat hun logo maar iedere keer net iets anders. Attention to Detail. Tot in de perfectie doorgevoerd. Om jaloers op te worden.
En zo drink ik elke morgen mijn Nespresso cappucino uit hun koffie mok (een typisch grote Amerikaanse mok dus gelijk een dubbele cappucino....), schrijf ik telefoon notities op hun notepad en hangen mijn sleutels aan hun lan yard en kunnen wij hun muziek voorstellen aan onze klanten. Dit is niet zomaar een library label, hier is over alles nagedacht, dit is muziek van ongekende klasse. En het mooiste van dit alles? Ik mag met deze mensen werken en hun passie delen. Soms, heel soms heeft het genieten van een Nespressootje niet alleen met de keuze van de capsule te maken.
Three Ingredients or Less is een initiatief van het label The License Lab. Dit sub label, de naam zegt het al, kent louter muziek waarbij slechts drie instrumenten of minder gebruikt worden. En wat dan duidelijk wordt is dat een goeie kok niet veel nodig heeft om te koken. Het begint met passie, gevolgd door echte instrumenten en afgemaakt met een mooie opname techniek. Het resultaat is een verzameling muziek die bij juist gebruik niet of nauwelijks aanwezig is maar je verhaal zoveel kracht bij zet dat je niet hoeft te schreeuwen om gehoord te hoeven worden.
Voeg daaraan toe dat de founders van dit label, Dennis Dunn en Daniel Holter, niet alleen hun sporen al ruim verdiend hebben bij andere labels maar ook The License Lab op een bijzondere manier in de markt zetten. Video's op youtube, een frisse manier van het omgaan met hun logo en een geweldige Goodie Box voor nieuwe klanten. Deze Goodie Box (alleen voor USA klanten helaas!) krijg je toegestuurd als je klant wordt bij The License Lab. Per Fedex wordt er een flinke doos op je bureau gezet met daarin notepads, T-shirts, pennen, lan yards, pepermuntjes, een flinke size coffee mug en een plectrum. Op alle producten staat hun logo maar iedere keer net iets anders. Attention to Detail. Tot in de perfectie doorgevoerd. Om jaloers op te worden.
En zo drink ik elke morgen mijn Nespresso cappucino uit hun koffie mok (een typisch grote Amerikaanse mok dus gelijk een dubbele cappucino....), schrijf ik telefoon notities op hun notepad en hangen mijn sleutels aan hun lan yard en kunnen wij hun muziek voorstellen aan onze klanten. Dit is niet zomaar een library label, hier is over alles nagedacht, dit is muziek van ongekende klasse. En het mooiste van dit alles? Ik mag met deze mensen werken en hun passie delen. Soms, heel soms heeft het genieten van een Nespressootje niet alleen met de keuze van de capsule te maken.
woensdag 16 mei 2012
Face Off & Online
Je zou verwachten dat het zo'n 30 jaar na de start van het internet mensen wel duidelijk is dat dit niet een hype betreft waar binnenkort niemand meer wat van hoort. Dat men zich realiseert dat al die computers die met koper- en glasdraadjes met elkaar verbonden zijn onze wereld hebben veranderd en dat zullen blijven doen. Dat er bedrijfstakken opgeschud worden, getransformeerd en zelfs verdwijnen. En dat de consument in de drivers seat zit. Die kan thuis vanuit z'n luie stoel op z'n dooie gemak doen wat hij het liefste doet: prijzen en diensten vergelijken. Om vervolgens een keus te maken waarbij hij voor de laagste prijs het beste produkt of de beste dienst krijgt geleverd.
Stomverbaasd ben ik dan ook iedere keer weer dat er nog mensen rondlopen die denken dat het voor onze industrie niet geldt. Gehuld in teflon mantelpakjes en driedelig grijs glijden alle aanvallen van de boze buitenwereld van hun af. Zij bepalen wie er de baas is op internet en welke keuzes de consument krijgt. En de consument zal volgen .....denken ze.
Een paar weken geleden had ik een meeting met de afdeling Digital van Buma/Stemra. Een van de onderwerpen op de agenda: de online tarieven. De aanwezige uitgevers gaven te kennen dat de tarieven die in een specifiek geval gehanteerd werden op zijn zachtst gezegd buitensporig waren en niet marktconform.
De casus was als volgt: in de oude fysieke wereld was het heel gebruikelijk dat van een corporate video DVD's vervaardigd werden. Deze DVD's werden dan aan (potentiele) klanten gegeven ter promotie van het bedrijf en/of produkt. Voor het maken van deze copieen is een simpele prijslijst. Gebaseerd op meer of minder dan 50% muziekgebruik geldt een basis tarief van E 0,20 of E 0,23 per copie. Daarnaast wordt er een staffelkorting gehanteerd. Bij een aantal van 10.000 krijg je al 40% korting waardoor de prijs dus zakt naar zo'n E 0,14 per copie.
Tegenwoordig willen bedrijven deze video's liever als download aanbieden. Dat scheelt kosten, is veel flexibeler en wat de klanten willen. Stemra hanteert voor deze downloads echter compleet andere tarieven. En niet zo'n beetje anders. Voor bovengenoemde corporate video zou dat neerkomen op een paar euro's per download! Voor de uitgevers een onacceptabel tarief. Niet omdat we vies zijn van geld verdienen maar omdat dit niet realistisch is en ook niet in verhouding staat tot het offline tarief. Aanpassing van het tarief leek ons niet teveel gevraagd. Daar dacht de afdeling Digital echter anders over. Dit was een nieuwe vorm met nieuwe tarieven. Daar moest de markt maar aan wennen.
Hallo Bestuur en Directie van Buma/Stemra, kan iemand de afdeling Digital offline halen?\
woensdag 4 april 2012
Persvoorliegers en de Journalist & Bedrog
2012 is goed begonnen. Er wordt porno gedownload in de Tweede Kamer (of toch niet?), Groningen houdt de voeten niet droog (of toch wel?), de zon gaat nog steeds voor niets op (behalve in Griekenland) en componist Melchior Rietveldt krijgt nog een miljoen van Buma (of misschien ook niet). Je krijgt per dag zoveel informatie tot je en je vraagt je eigenlijk nooit af: klopt dit wel? Daar is ook geen tijd voor omdat de volgende “waarheid als een koe” je alweer door je strot geduwd wordt. Gevolg: we slikken alles voor zoete koek. Alles wat we lezen nemen we voor waar aan. En als iemand nog € 1.243,75 van Buma krijgt vinden we dat niet interessant. Méér moet het zijn! Meer in ieder geval dan dat miljoen van Melchior anders hapt het niet meer lekker weg. De journalisten voeden graag onze hongerige magen en gaan op zoek naar de scoops. Het liefst verhalen die nog spectulairder zijn dan de vorige. Persvoorlichters heten ineens persvoorliegers (want wie gelooft die mensen nou nog, die zitten er toch voor hun baas?) en de hele wereld is gek geworden, corrupt en deugt voor geen meter. Gelukkig hebben we de journalist die de waarheid boven tafel krijgt.
Journalisten waren voor mij altijd de moderne Robin Hoods van de media. Waar Robin Hood geld stal van de rijken en verdeelde onder de armen zo stalen de journalisten de waarheid van de rijken en verdeelde deze onder de armen. Spijtig genoeg hebben we de afgelopen 10 jaar een ander soort Robin Hood gekregen. Eentje die, gedreven door de drang naar fifteen minutes of fame, van een ieder steelt zolang ie maar kan laten zien dat ie steelt en het weer weggeeft. De vorm is belangrijker geworden dan de inhoud. En dit zie je dus ook terug in de berichtgeving in de media.
Het bericht van nu.nl dat de Tweede Kamer porno downloadt bleek toch niet helemaal te kloppen. De ip adressen waren al jaren niet meer van de Tweede Kamer en bleken administratief niet overgeschreven te zijn. Ik durf te stellen dat ook de Pownews claim dat Melchior Rietveldt nog een miljoen van Buma tegoed heeft ietsje anders ligt. Dát hij nog geld tegoed heeft bestrijd ik niet. Het is echter wel leuk roepen op TV en ook als headline staat het leuk: Componist krijgt nog miljoen van Buma. Mooie vorm en weinig inhoud. Om een inhoudelijke discussie te voeren heb je kennis nodig en is meer tijd nodig dan je in de gemiddelde reportage tot je beschikking hebt. Dus, en nu komt het, doen we dat maar niet. Gaan we alleen voor de vorm. En roepen we maar wat. Want wie zoekt het écht uit en komt met de feiten?
De moderne Robin Hood ontpopt zich als de Journalist & Bedrog.
Om een beroemde uitspraak van Rob Out te parafraseren: "Bij het afscheid nemen van de journalist sterft ook een beetje de democratie in Nederland....Dat spijt me.....voor Nederland."
Journalisten waren voor mij altijd de moderne Robin Hoods van de media. Waar Robin Hood geld stal van de rijken en verdeelde onder de armen zo stalen de journalisten de waarheid van de rijken en verdeelde deze onder de armen. Spijtig genoeg hebben we de afgelopen 10 jaar een ander soort Robin Hood gekregen. Eentje die, gedreven door de drang naar fifteen minutes of fame, van een ieder steelt zolang ie maar kan laten zien dat ie steelt en het weer weggeeft. De vorm is belangrijker geworden dan de inhoud. En dit zie je dus ook terug in de berichtgeving in de media.
Het bericht van nu.nl dat de Tweede Kamer porno downloadt bleek toch niet helemaal te kloppen. De ip adressen waren al jaren niet meer van de Tweede Kamer en bleken administratief niet overgeschreven te zijn. Ik durf te stellen dat ook de Pownews claim dat Melchior Rietveldt nog een miljoen van Buma tegoed heeft ietsje anders ligt. Dát hij nog geld tegoed heeft bestrijd ik niet. Het is echter wel leuk roepen op TV en ook als headline staat het leuk: Componist krijgt nog miljoen van Buma. Mooie vorm en weinig inhoud. Om een inhoudelijke discussie te voeren heb je kennis nodig en is meer tijd nodig dan je in de gemiddelde reportage tot je beschikking hebt. Dus, en nu komt het, doen we dat maar niet. Gaan we alleen voor de vorm. En roepen we maar wat. Want wie zoekt het écht uit en komt met de feiten?
De moderne Robin Hood ontpopt zich als de Journalist & Bedrog.
Om een beroemde uitspraak van Rob Out te parafraseren: "Bij het afscheid nemen van de journalist sterft ook een beetje de democratie in Nederland....Dat spijt me.....voor Nederland."
donderdag 17 november 2011
Licht in de duisternis
Grappig hoe sommige vragen van klanten iedere keer weer terugkeren. Hoe zit het nou met de rechten die ik moet betalen voor het gebruik van muziek? Aan wie moet ik betalen? En komt het geld wel bij de juiste persoon terecht?
Het correct regelen van het gebruik van muziek wordt door velen nog steeds ervaren als zonder gps telefoon midden in de nacht een donker bos inlopen waarin iemand berenklemmen heeft geplaatst en valkuilen heeft gegraven.
Laat me je gerust stellen. Als je drie dingen kunt onthouden dan wordt eerder genoemd donker bos al snel het Amsterdamse Vondelpark op een zonnige middag in juni. Kortom: ik ga zorgen voor licht in de duisternis!
Er zijn drie soorten rechten waar je rekening mee moet houden:
1) Synchronisatierecht
Dit betaal je op het moment dat je muziek samenvoegt met beeld en/of ander geluid.
2) Mechanisch reproduktierecht
Op het moment dat je kopieën maakt van originelen die muziek bevatten dien je hiervoor te betalen.
3) Openbaarmakingsrecht
Als je muziek, buiten de huiselijke kring, ten gehore brengt moet je hiervoor een regeling treffen.
De synchronisatierechten worden in Nederland gefactureerd door de betreffende uitgeverijen van de gebruikte muziek of door Stemra.
De mechanische reproduktierechten worden door Stemra in rekening gebracht of, in het geval van gebruik van library muziek, door de uitgeverijen zelf.
Voor het innen van het openbaarmakingsrecht is de vereniging Buma door de overheid aangewezen. Zij incasseren dus geld voor het gebruik van muziek in winkels, bedrijven, tijdens evenementen of concerten en op websites.
Buma/Stemra en de uitgeverijen zorgen er op hun beurt weer voor dat de overige rechthebbenden (w.o. componisten en tekstdichters) betaald krijgen.
Muziek gebruiken is dus simpel drie dingen checken.
Als je muziek samenvoegt met beeld en/of ander geluid moeten er synchronisatierechten betaald worden.
Als je de produktie door middel van kopieën (op DVD, CD, USB stick of wat dan ook) gaat verspreiden moeten er mechanische reproduktierechten betaald worden.
En als de produktie openbaar gemaakt wordt dan moet degene die daarvoor verantwoordelijk is een regeling met Buma treffen voor de openbaarmakingsrechten.
Omdat we in de jaarlijks terugkerende periode zitten waarin het gebruikelijk is dat er voor Sinterklaas gespeeld wordt, vind je onderaan deze column een link waar je een pdf kunt downloaden waarin nog eens bondig is beschreven hoe het zit met de diverse rechten.
Bovendien mag je mij bellen als je nog een specifieke vraag hebt over muziekgebruik. Ik zal je dan gratis van advies voorzien. Het enige dat je hiervoor hoeft te doen is te bellen met 088-0083000 en dan vragen naar Sinterklaas.
Prettige dagen alvast!
Het correct regelen van het gebruik van muziek wordt door velen nog steeds ervaren als zonder gps telefoon midden in de nacht een donker bos inlopen waarin iemand berenklemmen heeft geplaatst en valkuilen heeft gegraven.
Laat me je gerust stellen. Als je drie dingen kunt onthouden dan wordt eerder genoemd donker bos al snel het Amsterdamse Vondelpark op een zonnige middag in juni. Kortom: ik ga zorgen voor licht in de duisternis!
Er zijn drie soorten rechten waar je rekening mee moet houden:
1) Synchronisatierecht
Dit betaal je op het moment dat je muziek samenvoegt met beeld en/of ander geluid.
2) Mechanisch reproduktierecht
Op het moment dat je kopieën maakt van originelen die muziek bevatten dien je hiervoor te betalen.
3) Openbaarmakingsrecht
Als je muziek, buiten de huiselijke kring, ten gehore brengt moet je hiervoor een regeling treffen.
De synchronisatierechten worden in Nederland gefactureerd door de betreffende uitgeverijen van de gebruikte muziek of door Stemra.
De mechanische reproduktierechten worden door Stemra in rekening gebracht of, in het geval van gebruik van library muziek, door de uitgeverijen zelf.
Voor het innen van het openbaarmakingsrecht is de vereniging Buma door de overheid aangewezen. Zij incasseren dus geld voor het gebruik van muziek in winkels, bedrijven, tijdens evenementen of concerten en op websites.
Buma/Stemra en de uitgeverijen zorgen er op hun beurt weer voor dat de overige rechthebbenden (w.o. componisten en tekstdichters) betaald krijgen.
Muziek gebruiken is dus simpel drie dingen checken.
Als je muziek samenvoegt met beeld en/of ander geluid moeten er synchronisatierechten betaald worden.
Als je de produktie door middel van kopieën (op DVD, CD, USB stick of wat dan ook) gaat verspreiden moeten er mechanische reproduktierechten betaald worden.
En als de produktie openbaar gemaakt wordt dan moet degene die daarvoor verantwoordelijk is een regeling met Buma treffen voor de openbaarmakingsrechten.
Omdat we in de jaarlijks terugkerende periode zitten waarin het gebruikelijk is dat er voor Sinterklaas gespeeld wordt, vind je onderaan deze column een link waar je een pdf kunt downloaden waarin nog eens bondig is beschreven hoe het zit met de diverse rechten.
Bovendien mag je mij bellen als je nog een specifieke vraag hebt over muziekgebruik. Ik zal je dan gratis van advies voorzien. Het enige dat je hiervoor hoeft te doen is te bellen met 088-0083000 en dan vragen naar Sinterklaas.
Prettige dagen alvast!
maandag 15 augustus 2011
Summer Blues
Een echt zinderende zomer hebben we, op het moment dat ik dit schrijf, qua temperaturen nog niet echt gehad. Niet veel aanleiding dus om vanwege het lekkere weer maar een beetje te lanterfanten. Gewoon doorwerken en, omdat veel klanten op vakantie zijn, eindelijk de kans om wat achterstallige klussen weg te werken. Bovendien geeft de zomer ons bij allmusic.nl altijd de mogelijkheid om wat leuke ideeen, die al een tijdje liggen, op te pakken.
Vandaar dat we nu druk zijn met het online zetten van onze videoserie “Meet the Composer”.
In zo’n 10-15 minuten proberen we je een beeld te geven van de componisten waar we mee werken. En daar hebben we een duidelijke reden voor. Library muziek is namelijk per definitie anonieme muziek. En vaak wordt dat nog wel eens verward met muziek waar de passie ontbreekt. Of denkt men dat componisten op een vrijdagmiddag zo maar even wat library tracks in elkaar flansen. Niets is minder waar. De componisten die we aan je voorstellen hebben allemaal iets gemeen: Love for Music. Muziek zit in hun genen gebakken. Muziek moet er gemaakt en gespeeld worden, elke dag weer. Gewoon omdat ze van muziek leven. En dat bedoel ik niet in financiele zin maar in de zin van dat het de reden van hun bestaan is. Altijd mooi om te zien dat mensen ergens voor gáán en er mooi over kunnen vertellen. Geweldig om te horen dat op de vraag of library muziek minderwaardige muziek is, ze allemaal antwoorden dat er eigenlijk maar twee soorten muziek bestaan: goeie muziek en slechte muziek. En dat geldt voor zowel library muziek als muziek die je in de hitparade kunt vinden. Dus nee, library muziek is geen minderwaardige muziek.
Met de serie “Meet the Composer” proberen we de componisten achter de muziek die je werkelijk dagelijks overal ongemerkt tegenkomt een smoel te geven. Deze componisten hebben geen Lady “wat voor een jurk zal ik vandaag weer eens wel/niet dragen” Gaga die hun muziek onder de aandacht brengt. Hun muziek, om met Radio 2 te spreken, moet alles zeggen. Gelukkig zeggen ze nu zelf ook iets. Over hoe ze begonnen zijn in de muziek, wat voor muziek ze maken, of ze liever optreden op een podium of muziek maken in de studio en delen ze met ons wat ze de allermooiste muziek vinden die er ooit is gemaakt. De muziek die gedraaid moet worden op hun begrafenis. Veel persoonlijker kan het niet worden. Ik ben blij dat we deze serie begonnen zijn. Omdat als je de componist kent, je hun muziek nog beter kunt waarderen. Meet the Composer. Kom kennismaken op http://www.allmusic.nl/.
Vandaar dat we nu druk zijn met het online zetten van onze videoserie “Meet the Composer”.
In zo’n 10-15 minuten proberen we je een beeld te geven van de componisten waar we mee werken. En daar hebben we een duidelijke reden voor. Library muziek is namelijk per definitie anonieme muziek. En vaak wordt dat nog wel eens verward met muziek waar de passie ontbreekt. Of denkt men dat componisten op een vrijdagmiddag zo maar even wat library tracks in elkaar flansen. Niets is minder waar. De componisten die we aan je voorstellen hebben allemaal iets gemeen: Love for Music. Muziek zit in hun genen gebakken. Muziek moet er gemaakt en gespeeld worden, elke dag weer. Gewoon omdat ze van muziek leven. En dat bedoel ik niet in financiele zin maar in de zin van dat het de reden van hun bestaan is. Altijd mooi om te zien dat mensen ergens voor gáán en er mooi over kunnen vertellen. Geweldig om te horen dat op de vraag of library muziek minderwaardige muziek is, ze allemaal antwoorden dat er eigenlijk maar twee soorten muziek bestaan: goeie muziek en slechte muziek. En dat geldt voor zowel library muziek als muziek die je in de hitparade kunt vinden. Dus nee, library muziek is geen minderwaardige muziek.
Met de serie “Meet the Composer” proberen we de componisten achter de muziek die je werkelijk dagelijks overal ongemerkt tegenkomt een smoel te geven. Deze componisten hebben geen Lady “wat voor een jurk zal ik vandaag weer eens wel/niet dragen” Gaga die hun muziek onder de aandacht brengt. Hun muziek, om met Radio 2 te spreken, moet alles zeggen. Gelukkig zeggen ze nu zelf ook iets. Over hoe ze begonnen zijn in de muziek, wat voor muziek ze maken, of ze liever optreden op een podium of muziek maken in de studio en delen ze met ons wat ze de allermooiste muziek vinden die er ooit is gemaakt. De muziek die gedraaid moet worden op hun begrafenis. Veel persoonlijker kan het niet worden. Ik ben blij dat we deze serie begonnen zijn. Omdat als je de componist kent, je hun muziek nog beter kunt waarderen. Meet the Composer. Kom kennismaken op http://www.allmusic.nl/.
Abonneren op:
Berichten (Atom)